Survival 1998
Plaats: Hooge Veenen Ardennen (België)
Datum: 23 jan
1998 - 25 jan 1998 Groep: 8 man
Begeleider / Gids : Johannes Langohr Survival
specialist
Het is donderdag 22 januari, mijn werk in het sober regime voor die week
zit erop. Vanavond haal ik de bus die geschikt is voor negen man, deze
konden we huren, voor het weekend in de Hooge Venen in de buur van Eupen,
dat ligt in België. Hier houdt de groep, onder leiding van Klaas Veld en
Frans V. Hek" een soort overlevingstocht die 1 keer per jaar en het liefst
in de winter, gehouden wordt.
Deze tocht wordt gesponsord door P.O.V. Justitia.
De wekker gaat om 6 uur af, het is tijd om op te staan, want om 7 uur vertrekken
we vanaf de Blokhuispoort richting België, eerst haal ik Klaas Veld van huis en
dan richting Blokhuispoort. Daar aangekomen zitten Dirk Edelenbos, Paul Kruyt en
Frans v. Hek al bij de portier te wachten We laden de spullen in die ons helpen
om het weekend goed door te kunnen komen. Daarna gaan we Willem Helfrich ophalen
en als die is ingestapt rijden we richting het zuiden. Toen we het
opgavenformulier voor dit weekend., 14 dagen voor die tijd bekeken. hadden zich
10 man opgegeven en daarom vonden we een bus wel zo geschikt en het is een stuk
gezelliger dan in verschillende auto's. Een paar dagen ervoor vielen om bepaalde
redenen 4 man af.
Na 2 uur rijden, stopten we in de buurt van Utrecht om koffie te kunnen drinken
en de tassen en vooral de kippen (6 stuks), die wij in een zelf gemaakt krat
meenamen, even recht te zetten. Na ongeveer 20 minuten gingen we verder richting
Eindhoven. Via Heerlen en langs het Drielandenpunt, reden we België in.
Toen we 9 weken daarvoor afspraken om dan maar in het weekend van 23 en 24
januari op survival te gaan, hoopten we dat er sneeuw zou liggen. Toen we door
het zuiden van Limburg reden, lag er al een dun laagje sneeuw.
Hoe zuidelijker we gingen, steeds meer sneeuw.
Na ongeveer 5 uur rijden, kwamen we aan bij een boerderij die ver
afgelegen lag van de bewoonde wereld en boven op een heuvel stond.
Zij die hier al vaker kwamen zeiden: je moet maar eens kijken hoe die mensen
leven.
Nou het was zeer oud en erg rommelig, maar verder was de boerderij wel
groot, je zou er iets moois van kunnen maken. Toen wij ons meldden, kwam de
boerin en verwelkomde zij ons. De trekker en de kar met brandhout stond al
klaar, hier konden wij onze spullen op laden. De boer bracht ons naar het
overlevingskamp, dat zo'n 200 meter van de boerderij af lag.
Intussen hadden Klaas en Dirk een mooie plaats tussen 2 bomen gevonden. Daar
sloegen wij ons kamp op. Je spant een stuk touw tussen de 2 bomen, hierover span
je een stuk plastic, dit maak je met stukjes touw weer vast aan het touw tussen
de 2 bomen. 'Te, hangt het zo vast dat de voorkant uit de wind is en het
kampvuur je voeten verwarmd als je onder zeil ligt.
Dit was wel nodig want op - sommige plaatsen lag wel 30 cm. sneeuw. Wat wij
gehoopt hadden kwam uit, we hadden sneeuw. Om een kampvuur te krijgen, moet je
wel vuur hebben en dat viel niet mee, vooral als die boer je nat hout geeft,
levert dat problemen op.
Maar door goed doorzetten van Dirk, lukte het uiteindelijk om het vuur aan te
krijgen om ons te verwarmen. Hierna gingen we soep klaar maken, hiervoor heb je
water nodig en dat haal je uit de beek die beneden aan de voet van de heuvel
stroomt. Dit water komt uit een bron, dus is het te drinken, zeiden ze.
Dat klopt dus wel want er mankeert ons nog niets nu ik dit stukje
schrijf. Ik vind het een wonder dat het nog kan om zulk water te drinken.
maakten zoveel soep, genoeg voor het hele weekend.
Om 8 uur Is avonds wilde Klaas een eind wandelen, dus deden we dat maar.
Het pad ging een heel stuk naar beneden, richting dorp hier de omgeving in het
donker verkennen. Na ongeveer 3 uur gelopen te hebben keerden we terug in het
kamp. Intussen was het vuur bijna uit, maar Dirk maakte het weer aan. Om
12 uur gingen we slapen, onder het zeil in de slaapzakken.
Zelf ging ik op een andere plaats liggen, i.v.m. te weinig ruimte onder
het zeil. Ik dacht laat mij maar dicht bij de kippen liggen, dan kan ik er
oppassen. De bedoeling van de kippen die we meenamen was klachten, gaar koken en
daarna boven het vuur eetbaar maken. Omdat we gingen lopen was er die avond geen
tijd om de kippen te slachten. Voordat ik in mijn slaapzak ging, legde ik eerst
nog een deken over het krat heen omdat het die nacht vroor.
Dood gevroren 'kippen hoef je niet meer te slachten, dan hadden we ook
diep gevroren. kippen mee kunnen nemen. Toen we de volgende ochtend wakker
werden, tokkelden de 6 kippen nog. Doordat het vuur nog smeulde, hadden we het
snel weer aan met wat droog hout dat ik "leende". (Ik breng het de volgende keer
misschien wel terug.)
Om je op te frissen, kun je je wassen in de beek, zelf ben ik een koukleum, wassen doe ik
thuis wel weer. Hierna bakten we Turkse broden en maakten wat koffie. Daarna
hebben we een natuur wandeling gemaakt in de omgeving.
Verder maken we foto's van oorlogsmonumenten. In de pauze kregen we
koffie met rijste vlaai. We vervolgden onze weg om langs een rivier langzaam
naar boven, richting kamp, te lopen. Zelf vond ik het langs de rivier heel mooi.
zigzaggend door het water, over stukken rots te lopen om dan langs de oever
We kwamen bij een rots van ongeveer 25 meter hoog, 2 jaar daarvoor klommen ze
hier nog omhoog, nu kan dat niet meer vanwege het afbrokkelen.
Ernaast loopt een pad, dat lijkt op een trap, dit pas is zigzaggend ongeveer 100
meter lang, dus erg vermoeiend.
Boven aangekomen moesten we dan ook even bijkomen. Hierna vervolgden we de
tocht richting kamp
Af en toe vraag ik aan iemand, die er bekend is, hoever nog?
Op een bepaald moment komt er een boerderij in zicht.
Ja, daar is de boerderij met ons kamp, sommigen zeggen dat is nog niet
mogelijk, maar als we op een kruispunt staan, herken ik iets, vooral dat boompje
op dat pad, dan ik het voor mij wel duidelijk, niet het pad dat Klaas nog wilde
lopen, hij wilde nog een uur omlopen.
Gelukkig voor de groep dat we niet verder gingen, want Hans de gids van de vorige
survival, stond ons op te wachten. We
hebben het vuur weer opgestookt en onder het genot van een hót soep zij we
bijgekomen van een leuke wandeling. Ikzelf
had liever niet zover willen lopen, maar over het riviertje een brug willen
bouwen van 2 touwen boven elkaar. Misschien
volgend jaar.
Ondertussen vroeg ik, wat doen we met de kippen, die staan hier maar, we kunnen ze beter aan
de boer geven. Okay, dan gaan we ze slachten.
Klaas zei wie gaat dat doen, van de 6 man wilden er maar 3 de kippen
slachten. Ikzelf heb direct bij het begin van het weekend gezegd, ik maak geen
kip dood als het niet hoeft. Het was niet nodig, want er was genoeg eten en dat
is ook niet opgegeven en weer mee naar huis genomen.
Uiteindelijk
hebben we toch nog drie kippen aan de boer kunnen verkopen, o ja, er was ook nog
een kip die een ei heeft gelegd. Nadat
we gezellig bij het vuur hebben gezeten en gepraat en gelachen, gingen we allen
onder het zelfde zeil. Omdat er die
nacht een sneeuwstorm zou komen hebben we een tent gemaakt, daarom heb ik aan
het voeteneind in de lengte gelegen. Doordat ik niet zo goed had geslapen, was ik
vroeg opgestaan om te proberen het vuur weer te laten branden.
Dit lukte eindelijk met wat droog hout.
Voor de anderen was het wel fijn, uit je slaapzak komen en het vuur brand
al.
Nadat we de soep bijna op hadden en het hout ook op was, braken we ons kamp af. Toen we
van de boer en boerin afscheid hadden genomen, vertrokken we..De weg terug was
in het begin glad en op sommige plaatsen haast te rijden. Frans hield het hoofd
koel, petje af Frans voor de afdaling. Omdat
er in dat weekend veel sneeuw was gevallen, kwamen veel dagjes mensen er op af.
Hierdoor ontstond er file-vorming en vertraging op de binnen wegen er naar toe.
Eenmaal op de grote weg, werd het rustiger. Als afsluiting besloten we naar een Chinees
restaurant in Vaals te gaan. Toen wij daar bij de Chinees binnen kwamen ' keken
ze eerst raar op, maar toen ze Frans zagen, keken ze blij en begroetten ons
vriendelijk. Hierna gingen we voldaan met een volle maag richting Leeuwarden.
Onderweg stopten we nog even in de buurt van Eindhoven, sommigen hadden moeite om de ogen
open te houden en vielen dan ook in slaap, ik merkte het niet eens dat er foto's
van hem werden gemaakt.
Willem Helfrich brachten we als eerste thuis. Is
Avonds om 7 uur reden we de Blokhuispoort binnen.
Nadat we de spullen uit de auto haalden, dronken we nog even een bakje
koffie binnen en praatten na over het mooie weekend. Ik wil Frans, Klaas, Dirk,
Willem en Paul bedanken voor dat mooie weekend.
Verder was het een leuke ervaring, je weet nu ook waar ze het over hebben als het over
een survival gaat. Ik kan iedereen aanraden om ook eens mee te gaan.
Misschien iets voor het team van Bert.
om te laten lezen hoe ik dit weekend heb beleefd |
|
