| Survival 1997 Plaats: Hooge Veenen Ardennen (België)
Datum: jan
1997 Groep:
9 man
Begeleider / Gids : Johannes Langohr
Beste collegae, Hennie Schuil vroeg mij iets te schrijven over de afgelopen survival
welke deze keer werd gehouden onder de paraplu van de Personeels Vereniging.
Allereerst is het misschien wijs om enig uitleg te geven aan het ontstaan
van de Survivals, welke al enige jaren plaatsvinden.
Nadat er eens een gesprek had plaatsgevonden tussen iemand die al veel ervaring had in
survivals werd door mij het idee opgevat of dit wellicht iets zou zijn voor een
aantal personen binnen onze organisatie. Een
klein groepje personen was geïnteresseerd en de eerste plannen werden gesmeed.
Gaandeweg werden de survivals, met goedkeuring van de toenmalige directie, geïntegreerd
binnen de Bedrijfshulpverlening. Een ideale mogelijkheid om de kwaliteiten
t.a.v. het groepsgebeuren te vergroten. Uiteraard
werden er grenzen verlegd en menig deelnemer zal enkele barre tochten nimmer
vergeten. Met de komst van een nieuwe (interim) directie kwamen er ook andere
gedachten c.q. stromingen en werden deze (fysiekmentale) trainingen enigszins
argwanend bekeken.
Duidelijk
werd in ieder geval dat integratie binnen de BHV helaas gedoemd was om te
vervallen.
Door de gevormde sterke onderlinge band van de deelnemers bleek alras dat de
trainingen ,nimmer zouden eindigen door eerder genoemde ontwikkelingen. in het
najaar van 1996 kreeg een ieder weer zin om naar de Ardennen te trekken.
De eerste plannen werden gesmeed en door de fantastische inzet van het
POV bestuur kon er zelfs een bijdrage in de kosten verwacht worden voor de
deelnemers welke lid waren van de POV. Helaas
kregen we geen toestemming om de dienstauto's te gebruiken, maar ook dat mocht
de pret niet drukken, spontaan bood Willem Bultsma aan om te rijden en ook Frans
van Hek bleek daartoe bereid.
Er
werd besloten om in de maand januari 1997 te vertrekken naar de Ardennen.
De taken werden verdeeld en uiteraard was coll.
Jan van Leeuwen wederom de grote stimulator m.b.t. de voeding. Zoals we al gewend zijn vallen er door allerlei omstandigheden
altijd enige personen af ,waardoor de uiteindelijke ploeg uit negen personen
bestond.
Frans van H., Jan van L., Wilbert v/d B., Willem B., Willem H., Geert R.,
Paul v/d H., Dirk E., Klaas V.
Door een ieder werden de plunje-zakken weer van zolder gehaald en "minutieus
gevuld met de noodzakelijke materialen. Slaapzakken op de verwarming, de
veldflessen goed omspoelen, het mes klaarleggen etc.
Eindelijk is het dan zover-, vrijdagmorgen vertrekken vanaf het Blokhuisplein. Een
complete barbecue ging deze keer mee. Nadat
alles was ingepakt kon er worden vertrokken richting Jalhay.
Voor de kenner van de Ardennen, ons kamp ligt tussen Solwaster en Jalhay
om precies te zijn Grosfils grenzende aan de Hoge Venen.
De Hoge Venen is een schitterend natuurgebied waar je uren kunt ronddolen
zonder een sterveling tegen te komen.
De heenreis verliep voorspoedig zodat we om 13.00 uur in het kamp arriveerden.
Wat een veranderingen hadden hier plaatsgevonden, overwoekerd was het
vorige kamp, onherkenbaar. Maar onze Jan had al een fantastisch stekje
uitgezocht en zijn kunde voor wat betreft het inrichten van een veldkeuken kwam
goed van pas. In tegenstelling tot
eerdere tochten leek deze tocht bijzonder luxe te worden.
Er werd zelfs een tent opgezet waarin voeding en andere belangrijke zaken
een plaats vonden' Snel werd alles geïnstalleerd en kon het eerste bakje koffie
naar binnen gewerkt worden. Wat een
dag, het leek wel zomer, prachtig weer.
Ook voor onze (hof)fotograaf Wilbert, welke
veelvuldig de camera in aanslag had, was het ideaal weer. De plannen, een
eenvoudige avondwandeling s'avonds en een ATB tocht rondom het Lac de la Gileppe
op zaterdag.
s'avonds bleek slecht een kleine groep bereid om de
nachtelijke wandeling aan te vangen. De
twee willem's en ondergetekende stapten met rasse schreden naar het dorpje
Jaihay. Een niet al te inspannende
afstand, maar net lekker genoeg om even warm te lopen. Effe flink doorstappen en teruggekomen in het kamp werden we aangenaam
verrast door sterke verhalen en anekdotes uit het dagelijkse leven.
Dit alles begeleid door muzikale klanken voortgebracht door Paul v/d
Huist, door ons bestempeld ais de enige echte opvolger van André Hazes.
Langzaam ebden de geluiden weg en ging een ieder
zijns weg om een slaapplaats te zoeken. Sommigen
in een tent, een ander in de open lucht (zoals het eigenlijk ook hoort),
op een bedje van dennentakken.
Bij het klieken van de dag werd er luidkeels
geschreeuwd "koffie"......... Wie zou dat nu weer zijn ? Onze eigen hofmeester zat al weer te bakken en te
koken. Met graagte werd hiervan
gebruik gemaakt ... Zo, nu is het zaak om de haren even te wassen in de beek,
slecht enkele honderd meters bij het kamp vandaan.
Ontbloot bovenlijf en net doen alsof je warm water over je heer krijgt.
Fris werd gestart met de tocht. Door
Frans en mij werd de tocht uitgezet d.m.v. coördinaten en de bedoeling was dat
we terecht zouden komen op de plaats waar de ATB's opgehaald konden worden.
Een ieder kwam aan de beurt en na een lichtelijk inspannende voettocht
kwamen we aan waar we moesten wezen.
De ATB's zagen er op het eerste gezicht redelijke
goed uit, maar schijn zou bedriegen bleek later. Vol goede moed stapten de mannen op de fiets en als volleerde
renners gingen we op pad.
Dirk, Willem B. en ik waren al snel in ons element.
Het is toch wel handig als je regelmaat fietst.
Prachtig, snelheid werd er gemaakt, maar dat bleek van niet al te lange
duur. Eva naar boven, een aardige helling leek mij.
Jeetje wat was die zwaar, van de negen man slaagde er niet een in om deze
helling te nemen zonder af te stappen.
Ja Dirk, jij haalde het bijna, een prestatie op zich, dat mag gezegd worden.
Boven aan gekomen bleek dat een van de fietsen een
mankement had, de complete achteras draaide door en er was geen grip meer te
krijgen op het wiel. Wel aardig
trouwens om iemand mee te zeulen, geeft een extra dimensie... wat naar boven
gaat, moet ook weer naar beneden. Een
geschikte plaats was snel gevonden en daar gingen Dirk en ik als eersten. Beneden
keken we naar de verrichtingen van de anderen. Wat gebeurde er ! Ik hield mijn
hart vast, was dat nu "jeugdige" overmoed of had men niet in de gaten
dat er bomen stonden van wet een meter dik ? Dirk had veel schik bij het
aanschouwen van zoveel durf .... Ook Willem H. liet zich niet onbetuigd,
misschien kun jij meedoen met de snelheidsafdalingen op ijs, je zult
ongetwijfeld goed scoren. Schreeuwend en joelend kwamen ze naar beneden.
Dat hierbij behoorlijke snelheden werden bereikt zal niemand verbazen.
Wilbert rekende volgens mij op hulp van boven want het leek wel alsof hij
vleugeltjes had gekregen.
Mijn opmerking dat het wellicht niet zo verstandig
was om met een dergelijke snelheid af te dalen werd schouderophalend aanvaard.
Gelukkig kwam een ieder heelhuids beneden. Aangezien Frans zijn fiets
hopeloos in de knoei zat werd besloten om terug te keren.
Wij hadden op dat moment meer dan de helft van het meer afgelegd, maar
het meetrekken werd als zwaar
ervaren. We besloten om terug te
gaan. Knap...!!!!, en daar ging mijn ketting, dwars door midden.
Van twee fietsen konden we een rijdend exemplaar maken.
Het werden zware kilometers terug Zo, eerst maar even
klagen over de fietsen, restitutie volgde, zij het van een fiets.
Nog even gezellig na kletsen in het café en dan maar weer eens terug
naar het kamp. Het kamp, wat zou dat nog ver weg zijn voor ons he Jan..
Na enkele kilometers moest er even gestopt worden
voor het behandelen van een blaar bij een van de collegae. Jan liep door en ik
sprak met de mannen af dat ik tezamen met hem naar het kamp zou gaan en de
koffie alvast klaar zou zetten. Even een sprintje trekken naar Jan.
Ha Jan, laten we hier maar rechtsaf gaan.
Na enige tijd kwamen we in een fantastisch dat, wet mooi, maar onbekend !
Oei ? Je gaat me toch niet vertellen dat we verdwaald zijn Klaas..... Uhhhhh,
natuurlijk niet Jan, kaart erbij en
even oriënteren. Verrek, we zijn
een behoorlijk eind uit de beurt. Wat
lijkt het hier toch veel op elkaar of niet Jan ?
Volgens mijn observatie mocht ik op dat moment blij zijn dat de bijl nog in het Kamp
lag.Nadat we een aantal Belgen in het engels hadden aangesproken begrepen
we al snel dat deze ingezetenen geen bal verstonden van wat wij hun vroegen.
Niet zo verwonderlijk natuurlijk want in dit gedeelte spreekt men slechts
frans. Dan maar afgaan op ons eigen
oriëntatie vermogen.
Kom op, dan maar even wat extra flink doorstappen. Eindelijk een bekend punt, zo nu
het laatste stukje nog omhoog, deze dag zullen we in ieder geval nooit meer
vergeten. Daar zaten ze, de mannen die eigenlijk later als ons in het kamp
zouden moeten zijn. Brede grijnzen en veel vragen. Waar waren jullie nou.
Nou uhh, we dachten we nemen een toeristische route.
Raar, niemand geloofde ons. Ik
keek naar de bijl, hij stond er nog...
Feest in het kamp. Niet ver bij ons
vandaan waren een aantal Limburgers gelegerd die natuurlijk op ons feestgedruis
afkwamen. Moppen, raadsels en wat al
niet meer ging over de tong. Zelfs
het half opgegeten speenvarken werd betrokken in het gesprek.
Geert, speenvarkens slaan niet terug ?
Half in elkaar gedoken en de ogen gestoten, verpakt in een deken en zittend bij het
kampvuur, murmelde de eens zo heldhaftig zingende Paul onverstaanbare dingen.
Moe en afgepeigerd zaten we bij het vuur.
Langzaam viel de nacht.
Nog even met de Pater (Wilbert) nakeuvelen over de afgelopen dag en dan maar eens
naar bed.
Verrek wat is dat, midden in de nacht hoorde ik gestamp wat steeds luider werd.
Een stampee, koeien (Belgische)
hadden ons kamp gevonden en werden opgejaagd door een stelletje Limburgers.
Wat een nacht...Het werd laat die avond, heel laat
Zondagochtend......
niet zo vroeg, werden we wakker, fris was het.
Het weer was radicaal omgeslagen. Een
dichte mist lag over het land. Duidelijk werd dat we niet zo laat de terugkeer
moesten aanvaarden omdat ons ter ore was gekomen dat er problemen zouden kunnen
ontstaan in het verkeer.
Het kamp moest worden opgeruimd, volgende keer de kop er even bij mannen In de
polder deden we een restaurant aan om te genieten van een normale hap.
Vreemd dat er altijd zo raar tegen ons wordt aangekeken.
Ja, je ruikt het zelf niet, maar het schijnt zo te zijn dat er allerlei
geuren in de kleding blijven hangen.
Een goede maaltijd later werd er afscheid genomen en gingen de twee wagens
individueel op pad om een ieder thuis te brengen.
Een fantastisch weekend..... rijker ...
ging een ieder zijns weg.
Het is moeilijk om het gevoel aan te geven wat er wordt beleefd in de Ardennen,
leden beleefd het natuurlijk op zijn eigen manier, maar het is naar mijn inziens
een gevoel van saamhorigheid, collegialiteit en kameraadschap. De groep is op
zichzelf aangewezen, wanklanken worden zelden gehoord.
Niet groepsgebonden werd snel opgemerkt en gecorrigeerd.
Men spreekt elkaar zonder schroom aan, vaak op een subtiele manier. Voor
deze groep geldt dat men goed op elkaar is ingespeeld en veel van elkaar kan
verdragen. Nog maar net thuis en de
nieuwe plannen zijn alweer klaar. Vijf
dagen wil men een volgende keer. Wie eens een keer mee wil kan zich aanmelden
bij ondergetekende. De maximale
groepsgrote wordt door ons gesteld op twaalf personen.
Indien er geen plaats meer is, zul je op een reservelijst komen.
Uiteraard dien je te beschikken over een goede fysieke en mentale
conditie.
Onder dankzegging aan het POV bestuur en de collegae die garant hebben gestaan voor de
diensten zou ik willen eindigen met dit korte verslag.
Namens de groep,
Klaas:
Veld |
