| Survival 2006 Donderdag 6 April
verschenen tussen het bouwverkeer the die-hards van deze editie. Wij noemen
Stamhoofd Frans van H. Terug van weg geweest Johan H. en Jan van K. Dirk E.,
Omke C. & Romke P. en onze benjamin Bernie Ut grunn. De gemiddelde leeftijd van
de deelnemers van deze survival was aanzienlijk lager dan voorgaande jaren. Dit
kwam mede door het ontbreken van Paul van de Help. Gadegeslagen door
gedetineerden en bouwvakkers welke allen ongevraagd hun mening gaven over de
beste manier van oppakken, inladen en aansnoeren, stapelden we de fietsen op de
kar en gooiden we de tuinmeubels op de achterbank. Het was ons gelukt om dit
keer zonder vertraging te vertrekken. Nog even langs de slagerij. Aangezien men
het vlees moet slachten als het warm is, moesten we nog even wachten tot de
slager open was.
Tussen de schoolgaande kinderen, gebracht door hun goed verzorgde moeders met
de ogen vol slaap stonden wij, gekleed in camouflage pakken, te nippen aan de
fles Slivovic (beschikbaar gesteld door de P.O.V.) ‘een behouden vaart’. Van de
eveneens beschikbaar gestelde fles jenever heeft niemand meer wat van vernomen.
Na het waggelen van de kar en het klapperen van het dekzeil reden we in drie
rijtuigies naar de Outdoor store (Aldi) in Eupen (Be). Onze benjamin viel van de
ene in de andere verbazing. Vertrouwelijk had hij ons medegedeeld dat hij een
buikflesje berenburg had mee gesmokkeld (ssst, niemand vertellen). Nadat alle
verbazingen en vermoedens waren ingekocht streken we neer in het spreukjes bos
waar Mr. Guide Hans op ons stond te wachten. Dit jaar was de weg vrij van
obstakels en konden we na het uitpakken van het noodzakelijke, het kamp op
bouwen. Probeer geen dak te bouwen als er nog geen fundament is gelegd, dus
eerst maar weer een nipje van de Slivovic.
Met stilzitten is nog nooit een mens vooruit gekomen dus de handen moesten
uit de mouwen. De groep werd opgesplitst. De ene helft ging aan het kamp bouwen
en de andere liet zich afzetten bij het kopen van het schaarse hout. Het drie
talige boerke van vorig jaar had nog wel wat hout liggen. “Geld spreekt een taal
die alle volkeren kunnen verstaan” maar het boerke was het meest bedreven in
deze taal, wat een gevoelig gat in ons budget sloeg. Slechts een mager gevulde
kar met hout was ons deel. De basis voor ontbering was gelegd. Het kamp stond,
de blokken hout waren opeen gesmeten, en het vuurtje brandde. Tijd voor de soep,
(20 ltr)zonder rijst, en brood na. Nadat de plannen voor de volgende dag waren
gesmeed gingen de laatsten om twee uur naar bed. Om vervolgens om 5 uur te
worden gewekt door Jan. Zijn biologische klok waarschuwde hem. Het was tijd om
de post te bezorgen. Bij gebrek hier aan ging hij maar koffie zetten. Hij
gebruikte hier echter zo veel hout voor dat wij allen wakker werden en van de
hitte uit onze slaapzakken dreven. Zeven uur werden we definitief uit onze droom
geholpen. Niet het spreukjes bos maar Dirk Edelen bos hakte met de botte bijl in
op ons tuinameublement (boomstam) . Herstelwerkzaamheden. Het was afgelopen
nacht -5gr. geweest. Stijf en koud kropen we uit onze nesten. Menig ervaren
Survivaller had het nog niet zo koud gehad als deze nacht. Het was een nacht die
je alleen nog maar in fillums ziet. Toen we het ijs van onze brillen- en
bierglazen hadden gekrabt konden we de rijp op de takken aanschouwen. Omstreeks
07.30 uur zaten we allen aan het ontbijt.
Vrijdag 7 april
Het geraas vanuit de artiesten ingang van Menno deed mij beseffen dat het de
volgende ochtend was. We hadden ook niet langer moeten blijven liggen want om
tien uur stond het kanoen op het programma. Met de auto was het nog zeker een
uur rijden. Dat de verhuurder een goede bekende van het hout-boerke was bleek
wel uit zijn verhuurprijzen. Voor 4 bakelieten tobbes durfde hij 200 Belgische
euro’s te vragen: Bitte. “Vrouwen gaan pas economisch denken als hun
huishoudgeld op is“. Gelukkig hadden we Lange Jan en Frans B mee, die anders
dachten. En aangezien denken niets kost en veel opbrengt was een korting gauw
bedongen. Na deze opluchting kon men zich ontlasten in het Huske van de
verhuurder. Hiermee was de lucht niet geklaard. Van het concert des survival
heeft niemand een program. Zo ook niet van de af te leggen route voor het kanoen.
Door de hoge waterstand waren obstakels van andere jaren weggenomen en zat de
vaart er goed in. We hadden gaten in de slaapzakken geknipt om het toch nog een
beetje warm te houden. Het was tenslotte -5 C. geweest. Het koppel Bernie en Jan
bleek een gouden combinatie. Jan verzorgde de fotoos (steadyshot) en de
ravitaillering, en Bernie peddelde de slivovic uit zijn bloed. Na 5 kwartier
werd er gepauzeerd. De beste stuurlui stonden al snel aan wal. Alleen Bernie
hoorde het ruisen der golven toen zijn kano met hem er nog in aan wal werd
gekanteld. Na een korte tussenstop, koek en wat rek en trekoefeningen werd het
ruime sop weer gekozen. De laatste loodjes met pijn in de onderrug op zoek naar
een aanlegsteiger. Geen zee te diep maar wel een golf te hoog, en een natte
broek voor ons allen.
Dorpje links, nog een laatste bak water die de kano van binnen blank deed
staan, maar vooral geen aanlegplaats voor kano’s. “Twee maal de weg vragen is
beter dan 1x de verkeerde richting in slaan” Wij hadden kennelijk ambities voor
het laatste. Vanuit de verte riep mr. Guide Hans ons dat we meer waar kregen
voor ons geld dan ons lief was. Terug peddelen was geen optie gezien de sterke
stroming van deze machtige rivier. In de verte voor de boeg lag het kwaad op ons
te wachten. “Zouden hier ook extra kosten aan verbonden zijn“?. Spookte er door
ons hoofd. Een lichtelijke angst overviel ons. Nat in de broek en het zweet op
ons voorhoofd. En voor ons, iets wat ons bespaard zou blijven. Laten we
uitstappen bij de volgende boomhalte! Want het terug peddelen was als water naar
de zee dragen. Na ook Jan en Bernie overtuigd te hebben met de angst voor het
onbekende zetten we voet aan wal. De vloot werd aan wal getrokken. Het
tobbedansen was voorbij. Dat we enige bruggen te ver waren gevaren bleek al
snel. Gelukkig hadden verschillende mensen hun gsm’s bij zich. Minpuntje was dat
niemand het nummer van de verhuurder had onthouden. En dus: gingen 3 man de
lanen uit, de paden op. Onderweg kwamen we een Belgische blokker van voor de
oorlog tegen. Opeens waren we Jan kwijt. Jan die het afdingen nu toch in de
vingers had, kocht voor slechts 4 euri een knappe, originele authentieke
tandenborstel.
Na enige tijd in het dorp vond men de bootverhuurder. Deze was verlaat en had
geen kans gezien om een halte of iets van een teken langs de route te plaatsen.
Lachend en met enig sarcasme reed hij ons naar de anderen, die als
schipbreukelingen op de kano’s lagen te slapen. Terug naar het beginpunt deed de
verhuurder ons uit de doeken dat slechts een honderd meter verder we terecht
waren gekomen in een wildwaterval van een meter of vier. En dit zonder
bubbelbad, glijbaan of knuffelmuur. We hadden al zo’n vermoeden… Terug in het
kamp besloten Johan en Menno de ATB’s uit het rijp te halen. Gezien het kamp
gelegen lag aan een bos wat zich goed leende voor stevig robbertje te crossen.
De overige leden hadden de meegebrachte windbuksen uit hun foedraal gehaald. Ze
testen hun kunnen op opgestapelde bierblikken. Maar als u geen doel hebt, kunt u
niet raak schieten.
Dus eerst maar wat blikken leeg drinken. En de blikken deden het doel
vervagen dus was het tijd voor het avond rantsoen. We deden we ons tegoed aan
karbonades met marinade kruiden en specerijen. Met name Bernie dacht dat dit het
laatste was dat zijn darmflora nog aankon. Dus schoof hij er zeven naar binnen.
Sindsdien is hij niet meer zichzelf geweest. De avond werd muzikaal ondersteunt
door liederen waar alleen Omke en Romke zich raad mee wisten. Maar ook de gitaar
wist Jan Smit te vinden en de zon verdween, de nacht verscheen en een ieder zong
in symfonie de melodie, la la la la la la la la, la la la, la la la,la la..…
Zaterdag 8 April
Gehak…t dag. Bij het ontspruiten van het ochtend douw klonk wederom Dirk the
Woodpecker. Was het de lokroep van een dwangmatige survivaler, of was hij bang
te laat te zijn voor het volgende evenement. Ik, was in ieder geval door de
wekker van Menno heen geslapen maar werd wakker van de geur van Shoarma. Het was
dan ook al 7 uur. De hoogste tijd. Nadat het ontbijt naar binnen was gewerkt en
afgeblust met een dopje slosssvovic, en de fietsen in de kar waren vast
gesnoerd, gingen we op weg. De route was via de tom tom van Omke al
uitgestippeld. Na een stief uurtje toeren kwamen we uiteindelijk via
Duitsland/België/Duitsland aan. Verwachtingsvol keek menigeen reikhalzend uit
naar wat Jan voor ons in petto had. Dit was ‘his finest hour‘. Gespot en geboekt
op de vakantiebeurs van 2004. Alleen voor echte bikkels. Alleen in Belgie en
alleen voor ons. Oh ja; ook voor ouders met kinderen vanaf 3 jaar en minder
validen.
RAIL-BIKEN. (verwachting is teleurstelling) Een karretje, op het
spoor, voor 4 personen waarop 2 kunnen fietsen en de andere 2 van de natuur
kunnen genieten. (als het niet al te koud is). Voor elke euro dat dit spektakel
kostte had Omke wel een argument om vooral niet mee te gaan. Jan liet zich
echter niet door de prijs van slechts 60 euro uit het veld slaan. Het afdingen
of het verkrijgen van vrij-reizen kaartjes is waarschijnlijk niet eens bij hem
opgekomen. Waarschijnlijk werd hij afgeleid door de stromen ouders met kinderen
van ver onder de 1.30 cm. Dit was voor ons de reden om plaats te nemen in de
voorste rail-bike, om zo niet te hoeven wachten op de traag trappende ouders met
hun grootouders en (klein)kinderen. Wij in voorste bike genaamd “Lala“, met
Bernie en Frans op de trappers. Daar achter “Tinky-winky” met Jan en Mr. Guide
Hans op de trappers en op de reserve bank Johan en Dirk. Klaar voor de start.
Maar die was pas om 11 uur. dus nog even een half uurtje blauwbekken in de
snijdende koude wind en onder het geraas van Belgische kinderen op zoek naar de
plas geitebrijer. Joepie, de euh!, ….pispot! Het startschot viel rond 11.03 uur.
Nog stipter dan de N.S. Alleen de aankomst had men dit keer zelf in handen. Het
trappen bleek geen kinderspel. Geen versnellingen, geen handremmen en bidons.
Enkel een enkel verzet en aanmoediging vanaf de reservebank, wat niet altijd
gewaardeerd werd. Frans was spontaan zijn koude oorlogswond vergeten en fietste
als een jonge god door België terzijde gestaan door Bernjamin.
Gelukkig dat men hier niet het spoor bijster kon raken. Echter voelden, en
roken, zij al na enige kilometers de hete adem in de nek van de grootouders en
kinderen. Alle zeilen moesten bijgezet worden. Maar door het fijne bochten werk
en de aanwijzingen van de reserve bank, wist men een inhaal manoeuvre te
voorkomen. Met de tong op de schoen en de heup in het draagmandje kwam men aan.
Op de voet gevolgd door de rest van de tien rail-bikes toeristen. De adrenaline
gutste door onze aderen. Jan was verheven tot onze held. Wij (of zij) hadden het
gehaald. 7 km per spoor.
Kedeng, kedeng, oehh oehh,…. Na een kleine pauze mochten we terug fietsen.
Klaar voor de start en weg waren we. Zo hard mogelijk en dat ging het(zonder te
trappen, hi hi). We snapten niet dat de heren er zo’n moeite mee hadden gehad
maar al snel bleek dat het spoor van boven naar beneden liep. Als dwazen vlogen
we door de bochten. Hier en daar werd, er uit angst om te ontsporen ,geremd.
Buigen of barsten, remmen of ontsporen. Of waren we al lichtelijk ontspoord.
Eerst de schaamte om op een kinder atraktie het spoor bijster te raken en toen
de kick om zo hard mogelijk ons te laten ontsporen. Toch niet zo gek zo’n
vakantie beurs. Zie: www.Rail-bike.be Met de wielen nog na gloeiend op het spoor
was het tijd voor een lokaal bakje koffie. Herr Franz wist nog wel een adresje
in die nehe. Dit was geen cafeetje in sneek maar hier klonk het Horst Wessel
lied en dronk men koffie met een joden koek. En ook hier waren de neger zoenen
niet van de kaart gehaald . Ook kon men hier douchen, maar we moesten nog
fietsen. De route was uitgezet. Volgens Hans een kilometertje of 25. Wij krabten
ons achter het hoofd want met de auto was het al een stief uurtje rijden
geweest. Maar vol goede moed zetten wij koers naar de hoek van de straat. Kaart
er bij.
Mr guide had echter al een jaar niet meer op de fiets gezeten en zijn knieen
begonnen te knikken. Was dat wellicht de reden dat er om de 5 km een kaart
geraadpleegd moest worden? Met nog 20 km te gaan werd de bezemwagen ingeroepen.
We waren op ons zelf aangewezen. Zonder gids de weg terug vinden.
Verantwoordelijkheden werden afgeschoven. Niemand wilde de schuld op zich nemen
om op het slechte pad te geraken. Via wegen en dalen en een mooie ATB-route door
het bos kwamen we tot ieders verbazing aan op het kamp.
De avond was gevallen, de billen gewassen in de beek en het hout was schaars.
Het meubilair moest er aan geloven. De driezitsstam lag al op het vuur. De bonte
avond was begonnen. Het weer was ontstuimig. De regen zorgde voor overlast zo
ook Jan die met de noorderwind was vertrokken. Jan was zoek maar de spare ribs
lagen te wachten en het dekzeil stond op instorten. Na wat stevige rukwinden
viel ook de paal die het kamp enigzins overeind hield op de ruim bedekte gril.
De spareribs sate waren een feit. Het zeil werd voorzien van afwatering, de
spare ribs gegeten en toen een avond wandeling om het eten te laten… euh om Jan
te zoeken. Met de zaklamp in de aanslag kwam Jan vrolijk aan gewandeld met een
handdoekje onder zijn arm. “Even opfrissen zonder publiek”. Toen rond twaalven
bijna iedereen sliep waren wij nog druk in de weer om de laatste restjes drank
op te ruimen. In ons benevelde enthousiasme ruimden we al het overgebleven
meubilair in 1 keer op. Dat gaf een heerlijke warmte. Iedereen werd even wakker
om te controleren of de wenkbrouwen er nog zaten. Ook ons tijdsbesef was
inmiddels opgeruimd en we zochten onze rokende slaapzak op.
Zondag 9 April
Dit maal klonken er meerdere wekkers onder de dekens vandaan. De meesten
sliepen er door heen. Waarschijnlijk verkouden. Dat wat nog niet was opgeruimd
vond zijn weg naar de kar. Inpakken en wegwezen. Op naar de chinees in Vaals.
Het was rustig in het verkeer. Geen hond op de weg. Aan tafel werd de
gebruikelijke estafette naar het toilet gelopen, bami pangpang gegeten en het
thuisfront op de hoogte gebracht dat we onderweg waren.
Nog even voor Leeuwarden werden de remmen beproefd. Net niet achterop een
losgeslagen broodjes kraam geknald. Veilig thuis. Wederom een geslaagde survival
mede mogelijk gemaakt door de POV en de direktie van de BHP en mr Guide Hans.
Hiervoor hartelijk dank.
Voor het volgend jaar hebben alvast wat oude smoesjes die u niet meer kunt
gebruiken. Ziek, Zwangerschap (gemiddelde zwangerschap is 9 maanden houd u hier
rekening mee met de planning), Krantenwijk, Mobieltje kapot, huis opknappen en
de brug stond open. Omke & Romke |
