| Survival 2004 Donderdag 17 Maart
De survival kit bestond dit jaar, behalve 3 kilo shoarma een varkensbuik met
reuzel en randapparatuur, uit; Frans van't Hek, Paul van der Hulst, Dirk
Edelenbos en uiteraard Omke en Romke. De spoeling was dun dit jaar evenals het
profiel op de voorbanden van de dienst auto. Iedereen was er , alles was er. Of
toch niet? Want wat is een survival zonder mobiele telefoon, een laatste kus van
vrouwlief en een dvd speler. Dus nog even bij Frans zijn huis langs. Na een
laatste remproef met de aanhangwagen, ging de baksteen op de gasplank. Op naar
België. Onderweg kregen we sterk de indruk dat Frans ook zijn foto toestel
vergeten was. Dan maar een paar foto's van de rit, met name regio Utrecht, bij
te bestellen via het CJIB. Kost wat maar, dan heb je ook wat. Het
was druk op de weg. Auto's, vracht wagens, …en wat was dat waar we overheen
reden. Plof! En een witte mist verdween in de achteruitkijkspiegel. Bij de
eerste “pits stop” bleek dat de onder- en zijkant van de auto van een kunstwerk
was voorzien. Zo een die je vroeger in Slagharen met een draaiende trommel en
waterverf zelf kon maken. Alleen dit bleek geen waterverf te zijn, maar een
overreden verfspuitbus.
Overigens was dit niet het enige wat deze survival overreden is…
Eupen (BE) Rond het middag uur kwamen we aan bij de Plaatselijke super in Eupen.
Hier werden zoals gewoonlijk de eerste levensbehoeften ingeslagen en ontmoetten
we onze gids, Mr. Guide Hans. Na nog drie ronden door de plaatselijke super te
hebben gelopen, want ook wij dachten dat we iets vergeten waren (o.a. Mosterd,
aardappelen, groenten en een laatste kus van de caissière), gingen we richting
kamp. De sneeuw was nog niet voor de zon verdwenen. De plaats waar
het kamp zou worden gebouwd bleek onbereikbaar. Waar vorig jaar nog een brug
was, liep nu een kolkende stroom van smeltwater. Takken en rotzooi van wat de
mensen zo al weg doen, dreven voorbij. En we zagen dat het gras groener was aan
de andere kant van de beek. Maar voor alsnog onbereikbaar. Met de bedrijfsauto
durfden we de oversteek nog wel te maken maar met de auto van Frans… Gelukkig
hadden we Paul mee, dus een alternatieve route was gauw gevonden. En dat op een
oude kaart van Nederland. Toch maar achter Hans aan. Die had er tenslotte voor
geleerd. Via bergen en dalen en een dorp waar het leven geruime tijd had stil
gestaan kwamen we terecht op een bospad. Bomen links, dalen rechts.
Modderstromen in het midden. Aangespoelde takken en gesneuvelde bomen. Dit was
hoe een survival de luxe bedoeld was. De laatste meters met Frans achter het
stuur. Wij zette ons schrap en Frans groef zich in. Tot aan de assen in de drek.
De modder tot ver in onze buis van Eustatius. Hadden we je daarvoor al bedankt?
Te plak! Met verzuurde benen van het duwen, want niet alleen de auto van
Frans moest geduwd worden, werd het tijd om te bouwen aan onze toekomst. De
lussen werden gegooid en de lijnen gespannen. Tot zo ver want er moest ook hout
gehaald worden om het allemaal een beetje behaaglijker te maken. Met Frans als
chauffeur (hij had tenslotte net ervaring opgedaan) en Omke en Romke, om te
onderhandelen vanwege hun jaren lange ervaring met asielzoekers, werden we door
de drek op pad geduwd. Aangekomen in het dorp waar het leven nog steeds stil
stond gingen we op zoek naar hout. Daar diende de eerste barrière zich aan. Hier
sprak men alleen Frans. Na lang zoeken door de achtertuinen van “papa fume un
pipe” en “come on sa va” vonden we een gedateerde boer die ons vroeg of we Frans
kenden. Blij met deze vraag trokken we Frans uit de auto. Dit leverde geen
brandhout op, maar wel een spraak waterval van het boerke dat 3 talen door
elkaar prevelde. Met name Romke en ik vielen in de gratie. We werden constant
aangesproken met Ach, Liebe Junge'ns. Na zware onderhandelingen in 3 talen
duwden we moe maar voldaan de auto terug naar ons kamp. Hier bleek volgens Hans,
dat we ons Letterlijk (nat) brandhout in de maag hadden laten splitsen. Voor de
2de kar die we nog tegoed hadden ging Hans zelf mee. Een uur later en bij het
vallen van de avond hadden we een mooi bos hout voor de deur. Het kamp stond
inmiddels, de ballen waren gedraaid en de soep was in aanbouw. Na het smulfeest
was het koffie toe en dan naar bed. Welterusten Liebe Junge'ns
Vrijdag 18 Maart
De nacht was koud. Brrrr. Geen warme kont om tegen aan te kruipen. Of toch
wel, Liebe Junge…(hihi). Toch niet zo'n slecht idee om die long John mee te
nemen. Na een stevig ontbijt wat sterk de gelijkenis vertoonde van een avond
maal was het tijd voor ons zelf. Omke trok een erfstuk uit de auto en Romke
Plaatste de blikken kleiduiven tegen het talud. Dit bleek een schot in de roos
want het borrelende testosteron schreeuwde om een kracht meting. Nadat het kruit
was verschoten werden de koppen bij elkaar gestoken om het dagprogramma door te
nemen. Ideeën waren er genoeg: kanoën, quatten en fietsen. Ook argumenten om dit
niet te doen waren even in aantal. Vanwege het wateroverlast kon het kanoën niet
doorgaan. Het quatten kon om twee redenen niet door gaan. Ten eerste om dat het
te duur zou zijn. Ten Tweede omdat ze gesloten zijn vanwege het seizoen (Aldus
Frans). Met name het tweede argument was doorslag gevend. Wat overbleef was het
fietsen. We hadden tenslotte niet voor niets fietsen meegenomen. Hans had een
route uitgestippeld. We werden gedropt in de sneeuw. Op de mount Rige om precies
te zijn (zie Foto PV red). Waar de ski's zojuist in het vet waren gezet snoerden
wij onze broekspijpen aan. Kaal geschoren kuiten, trillen heftig voor de start.
Een Rondje om de berg, alle toeclips zitten strak. Bij het vallen van de vlokken
trekken spaken klagend krom. Sleuren kerels aan het frame.
Het vertrek, de helse trom. Trappe, trappe, trappe. Franske gaat voorop. Het
peleton verscheurt in brokken. Zwetend, slepend naar de top. Maar plots is hij
verdwenen. Heeft iemand hem gezien. Was hij soms betrokken. Bij dat ongeluk
misschien? Drie mensen die gaan zoeken, maar van Frans geen spoor. Was hij al de
bossen in, alleen er vandoor? Ja dus! Na telefonisch verkeer met bezemwagen
Paul, a tig Eurie's per minuut, kwam er een eind aan het rijmen om de gaten te
dichten. Al met al een prachtige rit. Van (stuw)dam tot (Stuw)dam. En toch al
zeker een 50 km onderweg. Over de afvallers zullen we dit keer niet uitweiden,
gezien de afstand en de hell(ingen) 10%+ en het feit dat ze in de redactie
zaten. *Hierop een welkome warme traktatie bestaande uit
slagroomwafels met bosvruchten. Nadat we de auto weer door de drek
naar het kamp hadden geduwd konden we beginnen met het avond maal wat verdacht
veel op het ontbijt leek. We lieten het ons echter goed smaken, want na gedane
arbeid smaken de rapen gaar. Het gemis van kalsbeek werd ruimschoots
gecompenseerd door dirk zijn culinaire kunnen. Onder het motto niet mokken maar
wokken, bakte hij prachtige creaties op het vuur. Het dessert, waar volgens
gebruik de doppen weg worden gegooid, werd al vroeg geserveerd. Mede hierdoor
zat de stemming er al snel in.
Omke & Romke kregen de handen op elkaar door gitaar geschal en mondharmonica
te combineren. Erg tekst vast was het geheel niet, maar de pret was er des te
meer. Via Hazes, Jakkes Herb en Gerard Cox en in de korte broek, was het tegen
vijven weer voorbij met die mooie maar vooral warm gestookte avond. Welterusten
liebe Jungens.
Zaterdag 19 Maart
Het ontbijt smaakte als vertrouwd en verdacht veel naar het avondmaal van de
avond er voor. Nadat al het orgaanvlees tussen de tanden was verwijderd en een
ieder zijn bouwvakker had uitgelaten in het bos, was het tijd voor ander
vertier. Nadat het laatste kruid met opa's buks was verschoten werden de koppen
weer bij elkaar gestoken. Er werd geopperd om met echt kaliber op een schietbaan
te gaan schieten. Maar het ontbrak een enkeling aan een bewijs van goed gedrag
waar menigeen zich over verbaasde. Fietsen dan maar? Goed idee! Voordat de tocht
begon, zochten we een onderkomen waar we Hans zijn avontuur konden bekijken.
“Slumags gold” Een expeditie op zoek naar goud in de bossen en bergen van
Canada. Het verhaal gaat dat een zekere heer Slumag die rond 1891 goud had
gevonden. De vloek van het goud heeft hem het leven gekost. Uit de verhalen die
bekend zijn hebben Hans en zijn crew een zoek actie op touw gezet. Met de
voorgangers die ook op zoek waren geweest is het echter slecht afgelopen. De ene
werd gek, de ander vermoord. Hoe het afloopt...?
De film “Slumags gold” is 3 Juli om 19.30 u te zien op ZDF. Na koffie en bier
bij Eddie's Kampong, en een mooie herinnering aan het Canadese landschap,
bestegen we onze stalen rossen. Op naar SPA. Hans had het over ongeveer 16 km en
voornamelijk berg afwaarts met af en toe een klimmetje. De klimmetjes waren in
ieder geval af en toe maar het ..tje ontbrak. Met het zweet in de naad en de
tong op het remblok bereikten we de top. Vanaf hier was het afdalen geblazen.
Strak door de haarspeld bochten. Met name Dirk blonk hier in uit. Als een Jan
Raas vloog hij over het asfalt. De ene auto na de andere werd ingehaald. Onder
aan de finish, in SPA, wachtte de bezemwagen bij de super Mercado. Hier werden
de laatste boodschappen ingeslagen (vooral voor thuis). Hierop werd koers gezet
naar het kamp. Niet geheel zonder onderstaande vermelding. De aanhanger
vertoonde plots vreemde kapriolen. Frans probeerde de fietsen uit de aanhanger
te werpen. Dit zonder succes, maar toch een goede poging. Het
laatste avond maal Het vuurtje werd weer aangewakkerd voor de spare-ribs en
natuurlijk de doppertjes van Menno. Chef kok Dirk brak het brood in tweeën en
stilde onze honger. Witte rook steeg de hemel in en Dirk werd als nieuwe kok
ingezegend. Het pontificaat van Jan was hiermee definitief ten einde.
Nadat de afwas weer in de kliko was verdwenen werd er nog geopperd om een
avondwandeling te maken, en daar bleef het ook bij. De kachel werd weer flink
opgestookt. Het hout moest op en na een half uurtje werden de eerste zwembroeken
al uit de koffer gehaald. Dit maal werden er geen muzikale noten gekraakt maar
menige discussies raakten een gevoelige snaar. Dirk serveerde zich een rijkelijk
beschonken cocktail waar menig barkeeper zijn noodvoorraad zou moeten
aanspreken. Net als de (witte) rook om je hoofd, was ook Dirk verdwenen. Na
enige tijd hoorden we van achter het kamp het gebed van een overspelige maag. Nu
hij weer wat ruimte had raakten we de laatste restjes ook kwijt. De overgebleven
spare-ribs werden ingepakt voor het ontbijt en de luiken werden gesloten.
Trusten hé. Trusten. Welterusten.
Zondag 20 Maart
Zondag om een uur of tien, dan mag ik heel even mijn bouwvakker zien. Zoals
gewoonte getrouw werd deze dag het kamp ontruimd. De bomen werden in hun
originele staat teruggebracht en de overgebleven drank verdween samen met de
boodschappen in de auto van Frans. Komen we volgend jaar niet met lege handen
aan. Abseilen voor gevorderden. Aangekomen op de Mount Eupen werden
de lijnen gespannen.
Een ieder stond aan de top te wachten op Paul die als een rokende
stoomlocomotief de berg op kroop. Bij de derde halte (boom) deed hij de belofte
om zijn pijp definitief aan Maarten te geven. Met een zijn laatste kreet “spero
invidiam” bereikte hij de top. Overigens, tot op heden rookt hij nog steeds
niet. Als jonge helden zeilden we gehelmd en getuigd, de berg af. De adrenaline
stoot was beduidend minder dan vorig jaar. En omdat Paul waarschijnlijk volgend
jaar een fanatieke niet roker is, kunnen we het dan wat hoger op zoeken.
Heimkehr Terug bij de auto's pikten we Frans op, die op de hond had gepast.
Nu het waterpeil gedaald was durfden we het wel aan om de overtocht door de beek
te wagen. Met droge voeten werd de landheer betaald en ging de tocht richting de
chinees in Vaals. Na nog een honde streek van Frans schoven we aan de
lijsttafel, met de de nasi en met de de bami. Al met al weer een
geslaagde survival.
Voor ons alibi verwijzen we naar de site www.surfival.nl die al jaren in
stand wordt gehouden door, en volgend jaar weer van de partij, Willem H.
Een speciaal dank woord voor de P.o.V. Henny, Hans Langoor en Directie BHP die
een en ander mogelijk hebben gemaakt.
Omke & Romke Boodschappenlijstje voor volgend jaar: - resterende
boodschappen - Tuinfakkels - Muziek instrumenten - Tuinstoelen - Magnetron -
Aggregaat - Roy A - Johan - Justitiepas - Klaas - Jan - Nicotinepleisters -
Verlengsnoer
|
