| Survival 2001
Waar zijn de ontberingen gebleven
Daar gaan we weer dacht ik een maand van te voren. Jan
en Fans zouden de zaken regelen, als ik het goed onthouden heb waren er
zeker 12 aanmeldingen. Sjonge, dacht ik nog dat is aardig veel, maar
gelijktijdig wist ik ook dat door de jaren heen wij geleerd hadden dat er
gaandeweg nogal wat afmeldingen zouden volgen. Jawel, toen de tijd naderde
bleven er nog zeven deelnemers over en dat in maart, nog net geen tijd om
zonder slaapzak te slapen, maar voldoende om gerieflijk de nacht door te
kommen. Nu ik er zo over nadenk bekruipt mij tevens het gevoel dat sommige
collegae wel eens hun zin zouden kunnen krijgen. Er zijn voldoende
kandidaten als er een "survival" wordt gehouden met een overnachting in
een hotel dan wel iets wat daar op lijkt, zij het dat er stromend water
aanwezig moet zijn en een rijk gevulde bar en als het mogelijk is een
sauna. Afijn, misschien dat ze nog een paar jaar geduld moeten hebben,
maar ik kan ze bijna verzekeren dat die tijd er aan zit te komen. Of dit
nu te maken heeft met het verstrijken van de jaren of met de foerage die
elk jaar groter wordt, ik weet het niet.
Wie namen deel aan deze survival? Wel als eerste de
organisatoren Frans van Hek en Jan van KaIsbeek, daarachter een bonte
verzameling Geert Rienks (de Kachel), Wim(mie) Ladenius (had overigens
zijn nachtkastjes, olielampje en beautycase thuisgelaten), Johan Hiemstra
(de Jongste), Dirk (Duracell) Edelenbos en schrijver van dit verhaal Klaas
Veld (onlangs genoemd de steen van Stiens?). Natuurlijk was Hans langoor
(voormalige gids) ook weer van de partij, hem zouden we, traditioneel,
ontmoeten in Vaals.
Donderdag 15 maart 2001
de dag waarop we
vertrekken naar verhip, ouderdom komt al vroeg dus blijf ik jullie dat
antwoord schuldig. Wel zo verwonderlijk omdat de plek waar we ons kamp
hadden opgeslagen ergens in de rimboe lag waarbij ik eerlijkheidshalve
dien te vermelden dat ik het nooit weer terug zou kunnen vinden zonder een
wel heel goede kaart. Jan zou mij ophaIen om 07.00 uur en dan op naar
Geert zodat we, naar schatting vast wel om 08.00 uur vanuit de BHP, zouden
kunnen vertrekken. Maar ja, dan is er het welhaast onvermijdelijke ook
koffie bij Geert, die ons wel smaakte, maar toch een kleine achterstand
opleverde in de timing. Bij de Blokhuispoort aangekomen waren de mannen al
druk in de weer om alles op te Iaden. Jawel alles, een complete
volksverhuizing leek het wel. Geert had overigens nog een kacheltje
gevonden ergens in zijn tuin dus had hij besloten dat die ook maar mee
moest want als het wel koud werd, dan er in ieder geval een kachel bij de
hand? Frans we moeten echt gaan schiften man want nog even en hebben we
niet meer genoeg aan een aanhangwagen en kunnen we beter permanent kamp
maken in de Ardennen. Nadat onze knoopspecialist Wim alles goed had
vastgesjord werd de reis begonnen . Rest mij nog wel even te vermelden dat
het teken waarin de tocht stond deze keer alles te maken had met fietsen.
Neen, dit keer geen levende en ook geen dooie kippen
mee maar karbonaadjes en weet ik veel wat al niet, een ding stond vast, we
zouden geen honger leiden. Is wel wat anders dan de eerste tochten met
alleen een rugzak met wat muesli en wat water voor onderweg. 0 ja en als
je dan stiekem een blikje fris had gesmokkeld dan deelde je dat s'nachts
stiekem met je maat die naast je lag. Maar goed, de moderne tijd slaat toe
en nog even dan draait het aggregaat en muziek van Andre Hazes dat
schalmde over de Ardennen. Trouwens over Andre gesproken, er was een
thuisblijver die wel erg veel pech had door een opgelopen zweepslag,
tijdens het zaalvoetbaltoernooi kon hij niet mee. Nog even heeft hij een
poging ondernomen door voor te stellen om dan maar mee te gaan als kok,
maar helaas voor Paul was dat gelet op zijn ziektebeeld geen optie. Jammer
kerel we hebben je gemist maar de volgende keer ben je van de partij.
Trouwens we misten nog meer kerels van stavast, teveel om op te. Want
daarmee loop je het risico dat je er een vergeet.
Zo, onderweg naar de Ardennen nog even een bakje bij de
Shell pomp en op naar Vaals. Daar stond ie, de langoor, wat dikker in het
gezicht maar nog even vitaal en goedlachs. Na de ontmoeting gepaard gaande
met enige stevige handdrukken opperde Hans "nou allee dan gaan we maar he...".
Op naar de Ardennen!
Na ongeveer een uur rijden waren we op de plaats van
bestemming. Ergens bij een bosrand met een werkelijk magnifiek uitzicht
over een dal. Geweldig, maar geen stromend water zodat een enkeling zich
al zorgen begon te maken. Ook dat probleem was snel opgelost. Hans zijn
kennis woonde ongeveer 400 a 500 meter van het kamp af en daar had men een
buitenkraan zodat er geen gebrek aan water was. Elke ochtend even een paar
kannen water ophalen en klaar is kees.
Even werd er gediscussieerd hoe het kamp opgezet zou
moeten worden maar spoedig nam Hans het heft in handen en dirigeerde een
ieder naar zijn taak. Nou ja een ieder? Dirk zijn batterijen waren
waarschijnlijk niet echt bestand tegen het verschil in hoogte want het
leek wel alsof alles in slow motion ging. Nou uh kiek uhhh toen hij even
wel opgang was ging het steeds beter. Magnifiek zoals het kamp opgezet
was, geen regendruppel zou ons kwaad kunnen doen of niet ]ohan? Omdat we
al wat laat in het kamp waren werd besloten om de avond zachtjes in te
laten vallen zodat we s 'morgens met goede moed aan de eerste etappe van
de fietstocht konden beginnen. De tocht zou aanvangen in Monschau
(Duitsland) waarna we zeg maar een cirkel zouden afleggen waardoor we
ongeveer 50 km moesten fietsen. Er waren nog enkelen onder ons die geen
eigen fiets hadden dus werd er tussen de bedrijven door nog wat
geregeld bij een verhuurbedrijf.
Vrijdag 16 maart 2001
vol met adrenaline stapte
we, nadat we er met de auto waren heengereden. op de fiets in Monschau. Na
enkele minuten werd het mij al duidelijk dat we hier te makken hadden met
steile bergen en flinke daIen. Menigeen beet zich kapot op die ellendige
kuitenkrakers. Bij een tussenstop werd het idee gevat om nog eens bij het
plaatsje aan te gaan waar we bij een eerdere survival ook al eens waren
geweest en waar nog immer imposante portretten hingen van, naar alle
waarschijnlijkheid dorpsbewoners. welke wellicht heldendaden hadden
verricht in de oorlog. Helaas voor ons was het café gesloten zodat we
afzakten naar een ander etablissement waar het bier niet minder smaakte.
Je kon trouwens wel zien dat de tijd zijn tol begon te eisen want na de
verfrissing was het moeilijk om weer in het zadel te komen. Nog een kleine
afdaling en we zouden weer terug gaan naar het kamp. Morgen was de slag
der slagen. van het kamp naar Viandal in Luxemburg, pakweg een zeventig
kilometer zou en dan steiler en een grotere moeilijkheidsgraad dan deze
tocht. Terug in het kamp werd er vrijwel direct feest gevierd. Geert
stookte de kachel nog eens op en de moppen, grappen en grollen waren niet
van de Iucht. Het feest bleef doorgaan tot in de kleine uurtjes.
Zaterdag 17 maart 2001
het plan was gevat om
vanuit het kamp te fietsen naar Vianden. Een tocht die toch weI een kleine
zeventig kilometer zou bedragen. Na de tocht van gisteren was het niet
echt verantwoord voor sommigen om hiermee deel te nemen, hierbij gelet op
de zwaarte gecombineerd met het tempo. 50 % zou volgen in de auto. Ja. ook
onze gids. die echt wel conditie heeft, haakte af vanwege een opgelopen
knieblessure op vrijdag. Vol goede moed spraken we af dat we bij het
eerstvolgende dorpje bij de kerk elkaar weer zouden ontmoeten. We
vertrokken per fiets om ongeveer 09.00 uur en het tempo zat er lekker in.
Op en neer ging het. Het viel nogal mee vond ik, maar dat zou mij flink
bezuren zoals later bleek. Het eerste lieflijke dorpje naderde waar wij
elkaar zouden ontmoeten en ja hoor niemand bij de kerk. Verrek zei Willem
zouden we hier dan eerder zijn dan de mannen in de auto's. Neen Wim, kijk
ze staan daar, waarschijnlijk bij een kroeg. Ja inderdaad daar waren de
boys. Nadat we de kaart hadden uitgelegd en we hadden besloten welke kant
we op zouden gaan werd afgesproken dat we wederom elkaar bij een kerk
zouden treffen.
Asjemenou wat een beklimming. Sommigen waren zo steil
dat er niets anders op zat dan genoegen te nemen met het stapvoets vooruit
komen. Met een hartslag welke grenst aan het ontoelaatbare beklommen we
gestaag de berg. Jan Kalsbeek was de onbetwiste winnaar van deze
beklimming alsof hij er geen probleem mee had zo beklom hij deze berg. Wim
had al beduidend meer moeite mee maar liet zich beslist niet kennen. Johan
de jongste van kwartet, rond en rood hoofd, liet zich zeker ook niet
onbetuigd uw schrijver had het moeilijk. Steeds maar weer letten op de
ademhaling en trachten de hartslag naar beneden te brengen klom ook ik
gestaag naar boven. Voor de lezer die denkt dat het daarmee wel gedaan
was, helaas er zouden nog enkele vervelende, maar uitdagende stukken
volgen. Na de zoveelste beklimming waren we eindelijk bij de top waar
warempel ook de kerk stond waar we moesten wezen.
Wij waren er, maar geen spoor van de begeleidende
auto's. Na 45 minuten zagen we Hans in zijn auto aankomen. Waar zijn de
andere mannen. tsja zei Hans volgens mij komen ze zo he! Even uitrustend
met elkaar, de rest had zich inmiddels ook al bij ons gevoegd spraken we
af dat we nu een lang stuk zouden doen met gelijk de afspraak zoals eerder
verwoord. Zo gezegd zo gedaan. Op den fiets al pedalen maar weer. Wat een
weertje trouwens. Het zonnebrilletje op en overall los, fluitend en
pratend vervolgden we onze weg. Dit stuk had wederom een paar fikse
spierspanners op het programma staan, maar waarschijnlijk begonnen we er
toch iets aan te wennen gelet op het tempo wat gehaald werd. Zoef zoef,
een soort van snelweg dook op en dan kun je natuurlijk niet achterblijven.
Lichtelijk afdalend zagen we in de verte de kerk waar we afgesproken
hadden. Ja, de kerk en de auto's waren er, maar geen lid van de
ondersteuningstroepen. Nok nok, verrek kijk daar zitten ze, daar in het
café aan de overkant Met een warm welkom werden we onthaald. Na de nodige
sterke verhalen onzerzijds vond Hans het tijd om nog eens een poging te
wagen en hij besloot dan ook om op de fiets te stappen en het te proberen.
Een vergissing zo bleek later. Na de versnapering zo vlug mogelijk weer op
de fiets voor het laatste stuk. Hans pakte de fiets van de kar al hup daar
ging hij. Na twee kilometer was ie los gereden en ik zag nog net dat ie in
de auto stapte. Vrolijk fietsten we door.
Jeetje een afdaling en wat voor een!!
Met een grote snelheid zoefde Wim een ieder voorbij, rakelings langs een grote
witte bus. Hier werden snelheden gehaald die je niet voor mogelijk houdt.
60 70 km ik weet het niet, maar snel was het Zoef,rem.. potverdorie daar
gaat mijn achterwiel tsssttttt tsssssssttttttt. Dribbelend op het
achterwiel maakte ik de bocht. Een zekere schrik had ik te pakken zodat in
bij elke bocht toch iets voorzichtiger werd. Wim, Johan en ik volgenden
elkaar op de hielen. Jan was in geen velden of wegen te bekennen,
misschien wel omdat hij de verstandigste was van het stel?
Beneden konden we even uitrusten en na ongeveer tien minuten kwam Jan
gestadig in zicht. Stjonge dat was me een afdaling zeg. Volgens mij kreeg
Dirk hier onderaan de berg een visioen en dacht net als Hans dat hij wel
even op de fiets kon stappen en het laatste stuk mee te fietsen. Helaas
voor Dirk duurde het slechts enkele kilometers alvorens hij afstapte,
Jammer was het zeker, maar forceren is niet goed dus was de beslissing om
af te stappen in mijn optiek verstandig.
Na een fors tempo kwamen we aan bij de waterkrachtcentrale van
Vianden. Indrukwekkend zijn de turbines die opgesteld staan in een
uitgeboorde hal in de berg. Wat een magnifiek bouwwerk! Beslist de moeite
waard als je in eens in Luxemburg bent om dit te bekijken. Afijn we
moesten nog een klein stukje en dan zat de tocht er op voor deze dag. In
Vianden parkeerden we de auto’s en werden de fietsen vastgemaakt op de
kar. Even een toeristische wandeling, een versnapering halen en dan terug
naar het kamp. “Zeg, zullen we naar het kamp terug fietsen, opperde ik!
Grapje voegde ik er snel aantoe! Het laat zich raden hoe we dan terug
waren gekomen in het kamp “geradbraakt`
De avond werd zoals gebruikelijk in een ontspannen
sfeer gevierd.
Zondag.18 maart,
lang uitgeslapen vanochtend.
Koffie en brood werd klaar gemaakt door o.a. onze Jan. Overigens was Jan
belast met de financiën maar tegelijkertijd nam hij ook een flink deel van
de koks/activiteiten over.
Wat was er trouwens een lekkere soep gemaakt. Alles
tijdens deze vier dagen was voortreffelijk geregeld hoewel de bergen een
volgende keer wel wat minder hoog mogen zijn hahaha.
Na flink veel koffie en de buikjes rond gegeten te
hebben moest het kamp worden afgebroken.. Nadat alIes keurig opgeruimd en
achtergelaten was werd de thuisreis aanvaard
Naar Vaals voor de Chinese maaltijd. Jawel, hoor ze
herkenden Frans nog. Onmiddellijk kregen we weer de tafel waar het minst
zicht op was. Kan bijna geen toeval zijn! Er werd een eenheidsprijs
afgesproken met de Chinees waarin we ons allen konden. Een goede maaltijd
viel ons ten deel en een ieder liet het zich smaken.
De
reis naar huis werd vervolgd. Maar niet eerder dan dat we afscheid namen
van Hans en hem hadden bedankt voor zijn steun en hulp in het vinden van
een plekje om het kamp op te slaan. Werkelijk een unieke plaats, maar voor
Hans onvoldoende. Een volgend keer misschien ergens anders mompelde hij,
een plaats waar een beek is of zoiets he.
Werkelijk fantastische dagen zijn ons ten deel
gevallen, een goed humeur bij een ieder en veel plezier. Hoe laat was het
eigenlijk toen we naar huis gingen? Volgens mij was het ongeveer 21.00 uur
toen we in het HVB aankwamen. Afijn, onderweg heb ik heel even maar
gedroomd van vroegere tijden “waar zijn de ontberingen gebleven”
Collegae en POV bedankt dat jullie het wederom mogelijk
hebben gemaakt.
Namens een groep, Klaas |
